Αποκλειστική Συνέντευξη της κας. Μάρας Θρασυβουλίδου στο Kifissiaonline.gr

Τι να μπορέσει κανείς να πει για την κα Μάρα Θρασυβουλίδου, την υπέροχη κυρία της Λυρικής σκηνής που έχει αμέτρητες διακρίσεις, έχει συμμετάσχει σε αναρρίθμητες  συναυλίες τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, (Βιέννη, Όπερα της Αλεξάνδρειας με την παρουσία του Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεόδωρου του Β’), έχει πάρει  μετάλλια από Δήμους  τιμώντας ιδιαίτερα την κλασσική μουσική.  Ο Πλάτωνας  ονόμαζε την μουσική ως την ομορφιά του Σύμπαντος και σίγουρα κάποιος που θα ακούσει την κα. Μάρα Θρασυβουλίδου θα ανακαλύψει αυτήν την ομορφιά…

Κα Θρασυβουλίδου, Θα θέλατε να μας μιλήσετε για το πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το τραγούδι;

Χαίρομαι πολύ που μας δίνεται η ευκαιρία να μιλήσουμε και να εκθέσω τις απόψεις μου πάνω σε θέματα της τέχνης και του πολιτισμού. Με ρωτάτε πως ασχολήθηκα με το τραγούδι! Λοιπόν, ο καθένας μας γεννιέται με κάποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Σύμφωνα με τους νόμους της κληρονομικότητας, ένα ταλέντο, μια κλίση, ένα χάρισμα ενός ανθρώπου ίσως είναι αποτέλεσμα γενετικής κλίσης και οφείλεται σε κάποια γονίδια. Ωστόσο, εάν αυτός ο άνθρωπος δεν βρεθεί στο κατάλληλο περιβάλλον και δεν λάβει την ανάλογη εκπαίδευση που θα επιτρέψει να καλλιεργηθεί η όποια κλίση του, ενδεχομένως δεν θα εκδηλώσει αυτό το χάρισμα. Το βασικό, πάντως, ρόλο παίζουν η συμπεριφορά των γονιών και γενικά το οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει κάποιο παιδί, ο κοινωνικός περίγυρος και η εκπαίδευση που λαμβάνει! Εγώ είχα την τύχη να γεννηθώ από γονείς με έφεση στα γράμματα και τις τέχνες. Η μητέρα μου ήταν γόνος της θεατρικής οικογένειας Αυλωνίτη,(ο πατέρας της πρωταγωνιστής στο Εθνικό θέατρο, η μητέρα της επίσης ηθοποιός, ο θείος της ο γνωστός κωμικός Βασίλης Αυλωνίτης και η ίδια ηθοποιός στο Εθνικό θέατρο).Από την άλλη πλευρά ο πατέρας μου-σε νεαρή ηλικία και πριν εξελίξει σημαντική καριέρα στο δημόσιο τομέα, με νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών- ήταν πρωταγωνιστής στο θέατρο και μάλιστα στην οπερέτα στην Κύπρο. Θυμάμαι ότι στην Κύπρο είχε αφήσει εποχή με το ρόλο του “Πριγκηπα”, δηλαδή του ωραίου πρωταγωνιστή στους “Απάχηδες των Αθηνών”(οπερέτα του Νίκου Χατζηαποστόλου).Από μικρό παιδάκι, στην προσχολική ηλικία, μυήθηκα στον κόσμο της μουσικής, του θεάτρου, της ζωγραφικής και της λογοτεχνίας από τους γονείς μου. Στο σπίτι υπήρχε μεγάλη δισκοθήκη με έργα όπερας, οπερέτας, συμφωνικής μουσικής αλλά και τραγούδια του Γιαννίδη, Σουγιούλ, Αττίκ, Χαιρόπουλου και πολλών άλλων σημαντικών συνθετών που άφησαν το σημάδι τους στην ιστορία του καλού ελληνικού τραγουδιού.

Θυμάμαι τη μητέρα μου να μελετά θεατρικά έργα, ιδιαίτερα δύσκολους μονολόγους από έργα του κλασσικού ρεπερτορίου, και ο ποιητικός λόγος ηχούσε παράξενα  στ’ αυτιά μου αλλά ταυτόχρονα ασκούσε πάνω μου μια περίεργη γοητεία σαν κάτι το μαγικό!!Ο πατέρας μου που είχε ιδιαίτερο ταλέντο στο να γράφει κείμενα και να κάνει θεατρικές διασκευές για το ραδιόφωνο, μας διάβαζε συχνά τα κείμενα του(στη μητέρα μου την αδελφή μου και μένα),για να δει τις αντιδράσεις μας πριν τα παραδώσει. Έτσι εμείς προσπαθούσαμε να ανταποκριθούμε στον υπεύθυνο ρόλο που μας είχε εμπιστευθεί, εκείνο του σοβαρού ακροατή με κρίση και άποψη, όση μπορούσαμε τέλος πάντων να διαθέτουμε σε τόσο άγουρη ηλικία. Το βέβαιο πάντως ήταν ότι ήμασταν το πιο ένθερμο κοινό του!…Όσο για το τραγούδι;…Και οι δύο γονείς μου τραγουδούσαν υπέροχα! Είναι βαθιά χαραγμένες στη μνήμη μου οι εικόνες από τις βεγγέρες στο σπίτι μας, με τους γονείς μου να χειροκροτούνται από τους φίλους τους που και εκείνοι συμμετείχαν σε κείνες τις καλλιτεχνικές βραδιές, άλλος με κάποιο ποίημα, άλλος με ένα διήγημα που είχε γράψει και άλλος με ένα μουσικό κομμάτι που ερμήνευε στο μουσικό όργανο που είχε φέρει για τη βραδιά εκείνη!…Η μητέρα μου ζωγράφιζε επίσης και μάλιστα πολύ καλά και κοντά της έμαθα κι εγώ αρκετά πράγματα για τις γραμμές και τα χρώματα σε τέτοιο βαθμό ,που στο γυμνάσιο πήρα 3 φορές το βραβείο από το Υπουργείο Παιδείας για τη ζωγραφική! Η εκπαίδευση μου στη μουσική και τον κλασσικό χορό ξεκίνησε από τα 5 μου χρόνια, όπως και η συμμετοχή μου στην παιδική χορωδία και το παιδικό θέατρο. Με αυτά όλα θέλησα να σας πω, ότι από τη μια μεριά το γενεαλογικό δέντρο, οι πληροφορίες στο DNAμου, και από την άλλη η επίδραση που είχε η οικογένεια μου, ο κοινωνικός περίγυρος που ήταν ανάλογος, η εκπαίδευση που πήρα πολύ νωρίς και το σχολείο μου στην Κύπρο που έδινε την ευκαιρία στα παιδιά να εκφράσουν τα ταλέντα τους  σε διάφορους τομείς (αθλητισμό, ζωγραφική, ποίηση, μουσική, θέατρο),μου έδωσαν την ευκαιρία  ν’ αναπτύξω πρωτοβουλίες, να καλλιεργήσω και να εξελίξω ικανότητες, αποκτώντας αυτοπεποίθηση και επίγνωση συγκεκριμένων δυνατοτήτων, των οποίων αναζήτησα την περαιτέρω ανάπτυξη και καλλιέργεια εδώ στην Αθήνα όταν ήρθα για σπουδές.

Πιστεύετε πως η τηλεόραση βοήθησε την προώθηση της πετυχημένης καριέρας σας;

Η τηλεόραση είναι  πολύ δυνατό μέσο μαζικής επικοινωνίας  και προβολής γιατί βρίσκεται μέσα στο σπίτι μας, η πρόσβαση σε αυτήν είναι εύκολη και αποτελεί μέρος της καθημερινότητας μας γιατί μας ενημερώνει και μας ψυχαγωγεί. Επομένως η τηλεόραση βοηθά πολύ στην επαφή του ηθοποιού με το ευρύτερο κοινό, γίνεται γνωστός η ανανεώνει τη σχέση του με αυτό  και γνωστοποιεί τη δουλειά του. Από νεαρότατη ηλικία και πριν τελειώσω τη Δραματική Σχολή έπαιξα σε πρωταγωνιστικό ρόλο στην κρατική τηλεόραση, όταν μάλιστα δεν υπήρχαν τα ιδιωτικά κανάλια και αυτό γιατί ήμουν αριστούχος της σχολής μου κι ένας από τους δασκάλους μου ήταν σκηνοθέτης! Μετά με πρόσεξε ο θεατρικός συγγραφέας σεναριογράφος  και στιχουργός Κώστας Πρετεντέρης και μπήκα δυναμικά στην τηλεόραση, με ξεχώρισε η Αλίκη Βουγιουκλάκη  και με πήρε στο θίασο της  με κριτήριο από τη μια το υποκριτικό ταλέντο και τη σκηνική παρουσία και από την άλλη τη χορευτική και τραγουδιστική ικανότητα που είχα λόγω των σπουδών μου. Συνεργάστηκα μαζί της πολλές φορές κι έκανα στο θέατρο την πρώτη μου επιτυχία με το μιούζικαλ “Annie”. Αυτό πού με έκανε να προχωρήσω ήταν η εργατικότητα, η επιμέλεια και οι στόχοι που ήθελα να φθάσω και ήταν το Λυρικό θέατρο και η θεατρική έκφραση μέσα από το Λυρικό ρεπερτόριο. Η συνεργασία μου με το Λυρικό θέατρο ξεκίνησε από το 1991 και πραγματοποιήθηκε μετά από την ολοκλήρωση των σπουδών μου και του διπλώματος μονωδίας από το Ελληνικό Ωδείο με την υψίστη βαθμολογία και διάκριση του ωδείου που είναι “Άριστα παμψηφεί” και Α΄ΒΡΑΒΕΙΟ και χρηματικό έπαθλο “εις μνήμην ΜΑΡΙΟΥ ΒΑΡΒΟΓΛΗ” και βεβαίως μετά από επίσημη ακρόαση μπροστά στη καλλιτεχνική επιτροπή του θεάτρου.

Πιστεύετε πως οι νέοι άνθρωποι που ξεκινούν τώρα την καριέρα τους σε αυτόν τον χώρο, θα έχουν ένα μέλλον στην Ελλάδα; και πως πιστεύετε πως βλέπουν οι Έλληνες το Λυρικό τραγούδι γενικότερα; Είναι  καχύποπτοι ως προς το συγκεκριμένο είδος της μουσικής;

Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός ήταν διαποτισμένος από την μουσική και τον λόγο. Οι λέξεις μουσική, θέατρο, χορός, ρυθμός, ορχήστρα, μελωδία συναντώνται σε όλες τις γλώσσες του κόσμου και είναι ελληνικές!!Η πρώτη μορφή έντεχνης ποίησης και μουσικής που συναντάμε στην ομηρική εποχή είναι το έπος. Η λαμπρότερη όμως σύζευξη ποίησης, μουσικής και χορού της αρχαίας Ελλάδας ήταν αναμφίβολα η τραγωδία και η αττική κωμωδία του 5ου αιώνα π.Χ.  Η όπερα έχει “δανειστεί” αρκετά στοιχεία της αρχαίας τραγωδίας. Είναι ένα μουσικό θεατρικό είδος, είναι δηλαδή μουσική σύνθεση που περιλαμβάνει συγχρόνως και σκηνική δράση. Και όμως, στην Ελλάδα λόγω προβολής άλλων μουσικών προτύπων και ενός εκπαιδευτικού συστήματος που δεν φροντίζει να διαπλάσει άτομα ικανά να κατανοήσουν και να αγαπήσουν την όπερα, αυτό το άρτιο είδος που θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η τέχνη των τεχνών, γιατί σε αυτήν ενυπάρχουν και η μουσική και το θέατρο, ο χορός ,η σκηνική δράση και η σκηνογραφία που συγκινούν όλες τις αισθήσεις, θεωρείται ελιτίστικο είδος, δηλαδή είδος για τους λίγους που την καταλαβαίνουν. Έτσι λοιπόν,  η καριέρα σε ένα χώρο που για την ώρα δεν τον έχει προσεγγίσει το ευρύτερο κοινό είναι δύσκολη!! Υπάρχει όμως αισιοδοξία, που πηγάζει  και από την εξέλιξη των έργων ανέγερσης της νέας όπερας της Αθήνας, η οποία θα στεγαστεί στο Κέντρο Πολιτισμού – Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, στον χώρου του παλαιού Ιπποδρόμου στο Δέλτα Φαλήρου. Πιστεύω ότι, με τη δημιουργία της νέας όπερας θα υπάρξει μια αποκατάσταση του είδους αυτού στην Ελλάδα με παράλληλη αλλαγή της νοοτροπίας σε σχέση με τα μουσικά ακούσματα και την σοβαρή υποστήριξη τους  από τη βασική εκπαίδευση στα σχολεία. Η Λυρική Σκηνή, το μοναδικό λυρικό θέατρο θα έχει ένα σπίτι αντάξιο της υψηλής τέχνης που υπηρετεί και οι καλλιτέχνες τον κατάλληλο χώρο να δουλέψουν και να αναδείξουν το ταλέντο τους!

Είστε παντρεμένη με έναν επίσης ταλαντούχο και γνωστό για τις επιτυχίες του μαέστρο και πιανίστα, τον κ. Νιάρχο. Είναι αλήθεια πως βοηθάει ο σύντροφος να είναι από τον ίδιο επαγγελματικό χώρο;

Ένα ζευγάρι για να βαδίζει στη ζωή του αρμονικά εκτός από την έλξη που πρέπει να υπάρχει μεταξύ τους ,πρέπει να έχουν κοινά ενδιαφέροντα, κοινούς στόχους, να μαθαίνουν ο ένας από τον άλλο, να υπάρχει αλληλοσεβασμός κατανόηση και αλληλοσυμπλήρωση, έτσι ώστε να απολαμβάνουν να είναι μαζί! Κανόνας για να υπάρχει και συνεργασία μεταξύ τους είναι να βάζουν τον εγωισμό στην άκρη και να έχουν στόχο το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα!..Αυτά είναι με λίγα λόγια τα συστατικά της δικής μου σχέσης και συνεργασίας με το σύζυγο μου πιανίστα και μαέστρο Γιώργο Νιάρχο.

Στην Ελλάδα του σήμερα πιστεύετε πως οι νέοι μπορούν να επενδύσουν τα όνειρα τους στην μουσική;

Η οικονομική αλλά και η κοινωνική κρίση που ζούμε δημιουργεί απογοήτευση στους νέους που θέλουν να ασχοληθούν με τη μουσική, μέχρι που τους αποτρέπει  και από την ενασχόλησή τους έστω και ερασιτεχνικά με κάποιο μουσικό όργανο ή με τη φωνητική. Όμως η αλήθεια είναι μία: Η μουσική θα είναι πάντα  μια αναγκαιότητα και για όσους έχουν γεννηθεί με ιδιαίτερη κλίση και είναι αποφασισμένοι, παρ’ όλες τις θυσίες και τις αγωνίες ,να δουλέψουν σκληρά για να κατακτήσουν μια θέση στο μουσικό στερέωμα, αλλά και  για όλους τους ανθρώπους  ένα μέσο τέρψης που χαλαρώνει το σώμα και το πνεύμα από το άγχος της καθημερινότητας, μέσο έκφρασης, διαπαιδαγώγησης κοινωνικοποίησης και θεραπείας! Κατά γενική ομολογία, η μουσική εκπαίδευση ενισχύει μια σειρά από κοινωνικές ή άλλες δεξιότητες, όπως την αυτοπειθαρχία, την αυτοεκτίμηση, τη διάδραση, την επικοινωνία και τη συνεργασία, το συντονισμό, τις νοητικές, τις αναλυτικές και τις ακουστικές δεξιότητες του ατόμου, τη δημιουργικότητα και την προσωπική έκφραση. Με αυτά θέλω να επισημάνω, πως δεν είναι δυνατόν να βγει η μουσική  από το πρόγραμμα της εκπαίδευσης, θεωρώντας την ενασχόληση με αυτήν  σαν κάτι το δευτερεύον και διακοσμητικό!!Η αλήθεια είναι ότι όσον αφορά την κλασσική μουσική υπάρχουν λίγες ορχήστρες, μία Λυρική σκηνή και το Μέγαρο Μουσικής στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, τα Ωδεία τα σχολεία και το Πανεπιστήμιο για να διδάξει κανείς και οι μισθοί είναι χαμηλοί! Όμως είμαι αισιόδοξη για τα χρόνια που έρχονται δεδομένης της ανάπτυξης που έχει τεθεί ως στόχος και μόνη λύση για το κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται αυτή τη στιγμή η χώρα μας..

Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο αυτή την περίοδο;

Τον Νοέμβριο θα τραγουδήσω στην Εθνική Λυρική Σκηνή τραγούδια μιας πολύ πλούσιας σε ακούσματα εποχής, στην οποία έχει τις ρίζες του το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι, της εποχής του μεσοπολέμου(1923-1940), που δέχθηκε επιρροές από διάφορα μουσικά ρεύματα και ρυθμούς. Οπερέτα, καντσονέτα, ταγκό ,βαλς, φοξ τροτ, πόλκα ,τσάρλεστον,  χοροί διάσημοι και αγαπημένοι μέσα απ’ το γραμμόφωνο, το σινεμά, το θέατρο στάθηκαν αφορμή για πολύ ωραία τραγούδια από λαμπρούς έλληνες δημιουργούς: Ν.Χατζηαποστόλου,  Θ.Σακελλαρίδης , Σ.Ιατρίδου,  Στ.Μάστορας,  Ε.Κάλμαν, Κ.Γκαρντέλ,  Κ.Βάϊλ,  Αλ.Μποροντίν-Ρ.Ράϊτ-Γκ.Φόρεστ,   Αλ.Σακελλάριος,Ε.Μπιάνκο,  Αττίκ,  Κ.Γιαννίδης,  Μιχ.Σουγιούλ,  Ο.Μπόργκμαν,  Π.Μενεστρέλ, Σπυρόπουλος-Παπαδούκας, Γρ.Κωνσταντινίδης. Στο πιάνο θα είναι ο σύζυγος μου μαέστρος και πιανίστας ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΙΑΡΧΟΣ με τον οποίο συνεργάστηκα και στην επιλογή του μουσικού υλικού. Συμμετέχει ο βαρύτονος Ηλίας Τηλιακός – Σκηνική επιμέλεια: Νανά Θρασυβουλίδου και Χορηγός μας το antonia’s Prive Delikatessen

Κατοικείτε στην πόλη μας την Κηφισιά, βλέπετε πράγματα που θα μπορούσαν να γίνουν όσον αφορά το είδος της μουσικής που εξυπηρετείτε;

Η αλήθεια είναι ότι η Κηφισιά δεν έχει ένα πολυχώρο για επαγγελματικές καλλιτεχνικές εκδηλώσεις! Ένα χώρο που θα φιλοξενήσει έλληνες και ξένους σολίστ, αλλά και ορχήστρες, χορωδίες και θεατρικές παραστάσεις, μπαλέτο, εκθέσεις ζωγραφικής, γλυπτικής, φωτογραφίας και όποιας άλλης καλλιτεχνικής έκφρασης, αλλά και συνεδριακό κέντρο για ομιλίες φιλολογικά   και επιστημονικά συνέδρια με την ανάλογη υποδομή(φώτα, ήχο, μηχανήματα προβολής, μεγάλη οθόνη κλπ.),χώρους δοκιμών, συνέντευξης τύπου  και καμαρίνια.Έτυχε πολλές φορές να συζητήσω για παρουσίαση δικής μου μουσικοθεατρικής δουλειάς στην Κηφισιά αλλά δεν υπάρχει ο χώρος και η υποδομή!

Έχετε κάποιο..λεγόμενο σαν «απωθημένο» στη δουλειά σας που θέλετε κάποια στιγμή να πραγματοποιήσετε;

Σαν καλλιτέχνης-ερμηνεύτρια ονειρεύομαι να τραγουδήσω κάποιους ρόλους που πιστεύω ότι μπορώ να προσθέσω κάτι ακόμα στην έως τώρα ερμηνεία τους, δεδομένης και της θεατρικής μου παιδείας κι’ εμπειρίας και σαν άνθρωπος που έχει μελετήσει  και συνέχεια μελετά προσπαθώντας για το καλύτερο, θέλω να είμαι πάντοτε χρήσιμη στον πολιτισμό! Όσο τουλάχιστον περνά αυτό από το χέρι μου, θα το κάνω!..

Πιστεύετε πως ο Πολιτισμός και οι τέχνες «σώζουν » τους λαούς μέσα σε δυσκολίες;

«Η τέχνη είναι ύψιστα δημιουργική, παραγωγική, επειδή μας κάνει να λέμε, να βλέπουμε και να ακούμε αυτό που χωρίς την τέχνη δεν θα λεγόταν, δεν θα είχε πρόσωπο, δεν θα ακουγόταν».{Κώστας Αξελός (σύγχρονος Έλληνας στοχαστής και φιλόσοφος και καθηγητής φιλοσοφίας.26 Ιουνίου 1924 – 4 Φεβρουαρίου 2010)}. Όταν μια κοινωνία αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά προβλήματα, αυτό συνήθως αποβαίνει προς όφελος της τέχνης και του πολιτισμού. Όταν οι άνθρωποι αισθάνονται αβεβαιότητα, βρίσκουν καταφύγιο στην τέχνη. Αποκτούν  κριτική στάση αντιμετωπίζοντας τα προβλήματα με νέα δημιουργικότητα, ευαισθησία και φαντασία. Η τέχνη  μπορεί να μας βγάλει λίγο από το άγχος, να είναι μια απόδραση από τα προβλήματα αλλά και να μας βοηθήσει να δούμε τα πράγματα κάπως διαφορετικά, με απόσταση αλλά και με μια άλλη ευαισθησία. Σε μία εποχή  κατολίσθησης αξιών και πνευματικού αποπροσανατολισμού η τέχνη φαντάζει το τελευταίο καταφύγιο ενός ανθρώπου που αναζητά εναγωνίως απαντήσεις σε υπαρξιακά και υπαρκτά προβλήματα. Ο πολιτισμός, ιδιαίτερα σε περίοδο κρίσης, συγκεντρώνει  τις παραγωγικές δυνάμεις και ενισχύει τις κοινωνικές αντοχές. Επιπλέον ο πολιτισμός είναι προστασία αλλά και δύναμη που αποκτάται μέσα από την αυτογνωσία και τη διαρκή καλλιέργεια της ψυχής και του νου.”Μέγιστος εχθρός των εξουσιών ο πολιτισμός “είχε πει ο Αριστοτέλης.Οι Έλληνες θεωρούσαν την Τέχνη, όχι απλή τέρψη, αλλά παιδεία έξοχη για τους πολίτες! Η απουσία της Τέχνης από τη ζωή  ισοδυναμούσε όχι μόνο με άχαρη ζωή, αλλά με ζωή τυφλή, απαίδευτη, ακαλλιέργητη.Η Τέχνη είναι κοινωνικό φαινόμενο, είναι μια κοινωνική λειτουργία που έχει προορισμό να βοηθήσει τον άνθρωπο, ώστε να ξεπεράσει τα προβλήματά του και να τον ενισχύσει στον αγώνα του για πρόοδο, να του φανερώσει το ωραίο! “Το κάλλος” καλλιεργεί τον άνθρωπο, τον υψώνει, τον μορφώνει ,τον κάνει να νιώθει ευχαρίστηση πέρα από τη χρήση υλικών αντικειμένων προστατεύοντας τον από την ισοπέδωση που προκαλεί η κοινωνία της κατανάλωσης. Ένα έργο τέχνης βοηθάει τον άνθρωπο να νιώσει συγκινήσεις, ψυχική ευφορία και τον κάνει πλουσιότερο σε εμπειρία ζωής. Ο άνθρωπος καταφεύγει στην Τέχνη, για ν ‘ανακουφιστεί στις δύσκολες περιστάσεις της ζωής του, να βρει λύσεις στα προβλήματα του, γιατί πολλές φορές ένας καλλιτέχνης με το έργο του εκφράζει την κρίση του πάνω σε προβλήματα της ζωής. Η τέχνη ανοίγει ορίζοντες, Όταν ζεις κάτι μέσα σε μια ατμόσφαιρα παραμυθιού, είτε εικαστικού, είτε σκηνοθετικού, μπορείς να φθάσεις στο χείλος του φόβου σου και των ενοχών σου και να αποκτήσεις νέες οπτικές για τα πράγματα αυτά βρίσκοντας συνάμα τρόπο  να αντλήσεις δύναμη!

Θα θέλατε να δώσετε κάποιο μήνυμα στους νέους;

Να μελετούν με αγάπη για τη γνώση , τον πολιτισμό και τις τέχνες, γιατί η παιδεία είναι η μοναδική λύση για την επιτυχή ένταξη του ατόμου στο κοινωνικό σύνολο. Πρέπει δε να ενημερώνονται συνεχώς, να έχουν τη διάθεση να αποκτούν ενδεχομένως νέες δεξιότητες και γνώσεις που θα τους ενισχύουν την αυτοπεποίθηση, τη δημιουργικότητα και το κριτικό πνεύμα! Ο Δημόκριτος θεωρεί την εκπαίδευση σα μια δια βίου λειτουργία σε τρία επίπεδα:1. απόκτηση δεξιοτήτων(αναγκαίων για την προσαρμογή στις απαιτήσεις της ζωής) 2. απόκτηση της αρετής(αναγκαίας ιδιότητας για τις αμοιβαίες σχέσεις στην κοινωνία) και 3. απόκτηση γνώσεων, μιας πνευματικής χαράς που αποτελεί προϋπόθεση της ευτυχίας.

Εύη Ρουσουνέλη

 

 

This entry was posted in Επικαιρότητα, Πολιτιστικά, Ψυχαγωγία. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s